header-graphic

Φοιτητικά Ό,τι να ναι

ΦΛΩΔΥΣΣΕΙΑ :Ήταν μακρύ το ταξίδι για ...τη Σαντορίνη

floratzela_stationΤετάρτη βράδυ ,μετά τη δοκιμαστική εκπομπή στο στούντιο του Fradio και εγώ κατευθύνομαι προς το γραφείο του Foivou για το ''καληνύχτα σας'' και χαιρετώντας με ''καλή ξεκούραση και καλό ταξίδι-έφευγα την επόμενη για το νησί μου,τη Σαντορίνη,με αφορμή το 3μερο της 25ης Μαρτίου-''μου λέει στο τέλος ''γράψε και κάτι για τη Σαντορίνη τώρα που θα πας΄΄.'Εσκασα ένα πλατύ χαμόγελο και έδειξα ενθουσιασμένη με την ιδέα!

Λίγες ώρες αργότερα και πλέον στο σπίτι ,ετοιμάζοντας τη βαλίτσα ,ακόμα με απασχολούσαν τα λόγια του Foivou: ''Γράψε και κάτι για τη Σαντορίνη''.Δηλαδή τι να γράψω για τη Σαντορίνη?Τα χιλιοειπωμένα και χιλιογραμμένα ''αξίζει να δεις αυτό'' ''πρέπει να πας εκει''?Και στο κάτω κάτω πόσα μπορείς να γράψεις σ ένα άρθρο μιας σελίδας?''Θα το σκεφτώ αύριο στο πλοίο''είπα και πήγα στην κουζίνα να μαζέψω το χάος.

Την επόμενη μέρα-της τελευταίας στιγμής όπως πάντα-προλαβαίνω στο τσακ το πλοίο και κατεθύνομαι στη θέση μου.Έλα όμως που δεν ήταν στο τσακ αλλά σε δέκα εις την ενάτη τσακ.Τι εννοώ?Με το που κάθομαι στη θέση μου ακούγεται μια φωνή απ το μεγάφωνο :''Κύριες και κύριοι σας ανακοινώνουμε ότι λόγω του απαγορευτικού, το πλοίο θα αναχωρήσει μετά τις 12 το μεσημέρι-σημειωτέον η προβλεπόμενη ώρα αναχώρησης ήταν 7.30 το πρωί-,ευχαριστούμε για την κατανόηση σας.'' Ποια κατανόηση μωρή?ποιος σου είπε ότι έχουμε κατανόηση?''σκέφτηκα,αλλά δεν το φώναξα.

Η διπλανή μου ξεκίνησε τα τηλεφωνήματα στο θείο,τον κουμπάρο,τον πατέρα τον γαμπρό,στη γιαγιά,την πεθερά,την νταντά για τα παιδιά,καθώς έπρεπε να μάθει όλο το το χωριό,το νησί,ο νομός Κυκλάδων για την καθυστέρηση του πλοίου.Από πίσω μου κ για κακή μου τύχη-όπως πάντα άλλωστε-η κλασσική αναίσθητη μάνα με τα δύο βρωμόπαιδα τριών και πέντε αντίστοιχα ,αφημένα το ένα να αλονίζει στους διαδρόμους του πλοίου και το άλλο –το γλυκό μου-να κλοτσάει το κάθισμα μου με συχνότητα 3 κλοτσιές ανα δευτερόλεπτο.(αχ Ηρώδη σε φάγανε νωρίς).Μπροστά μου 95 χρονών παλικάρι,με καραμπινάτο αλτσχάιμερ να ρωτάει κάθε δύο λεπτά τη ρωσίδα βοηθό που τον συνόδευε''θα φύγουμε ποτέ?'' ''ντα παππού,αλλά πλοίου φύγει μετά τις ντώντεκα'',και δώστου ο παππούς ''θα φύγουμε?''Που να λυσάξεις παλιόγερε!να σε φύγει ο χάρος μια και καλή!

Μέσα σ αυτό το ευχάριστο κλίμα, εγώ ζούσα ακόμα το δικό μου δράμα.''Και τι θα του πώ του ανθρώπου?ότι ύστερα από 18 χρόνια ζωής στο νησί δεν έχω τι να γράψω?Ίσως αν πάρω έναν υπνάκο να ανακτήσω δυνάμεις και να μου έρθει καμιά ιδέα΄΄σκέφτηκα.Δύο ώρες μετά και ενώ βρισκόμουν σε πολυτελή σουίτα με τον colin farrel να μου κάνει μασάζ ακούγεται ξαφνικά ''μαμάαααα,μαμάααα,μαμαααα πεινάαααωω''.Όχι δεν ήταν ο γιος μου farrel junior που φώναζε μαμά,'ήταν το κούτσικο από πίσω που με ξύπνησε με τις αγριοφωνάρες του!''Παύλο άσε τη μαμά να ξεκουραστεί''μμμμμ,αρνάκια!ο μπαμπάς είναι αυτός?κατάλαβα..μωρέ δώστου δυο ανάποδες να δείς για πότε θα χορτάσει!πφφφφ,και πάλι αντιμέτωπη με τον εφιάλτη!..

Η ώρα είναι δέκα και το πλοίο ακόμα δεν έχει ξεκινήσει.''Τουλάχιστον έχω ώρες μπροστά μου..Τι το ήθελα και εγώ να πώ Σαντορίνη!Ας έλεγα Κεφαλλονιά!(Απ την Κεφαλλονιά είναι ο Πάνος,ο μεγάλος μου έρωτας,συνεπώς θα είχα πολλά να γράψω γι αυτό το νησί :''H Κεφαλλονιά είναι ένα υπέροχο νησί.Ο Πάνος είναι απ την Κεφαλλονιά.Ο Πάνος είναι σε όλα τέλειος.Ο Πάνος πέρα από όμορφος είναι και πνευματώδης.....''.Βέβαια θα μπορούσα να πώ ότι ο Πάνος είναι από τη Σαντορίνη, και έτσι θα έβρισκα να γράψω τόσες ιδέες.!

Λίγες ώρες μετά και επιτέλους το πλοίο ξεκινά(yo!το κεφάλι ψηλά).Στο τετράδιο μου,οι μόνες λέξεις σημειωμένες είναι ''24η Μαρτίου.ΑΡΘΡΟ : ''.Oύτε καν τίτλο δεν έχω βρει.Θα του στείλω email,σκέφτηκα.Θα πώ Foivo δεν θέλω να φανώ αφερέγγυα αλλά δεν μπορώ να ανταπεξέλθω σ αυτό που μου αναθέσατε.Φτιάχνω παστίτσιο αν θέλετε.''Ανθρωπος είναι,θα καταλάβει.

Μετά την Παροναξία και έχοντας ήδη ένα κεφάλι καζάνι,αποφασίζω να πάω μια βόλτα στο κατάστρωμα.Δεν κατάλαβα ακόμα,που είχε πιο πολύ κρύο-έξω από τον αέρα ή μέσα από το αιρ κοντίσιον που κόντευε να χιονίσει?-.Ότι και να έφταιξε ,ενώ το μαρτύριο της αργοπορίας έδειχνε να τελειώνει ,ένα νέο μαρτύριο άρχισε να ξεδιπλώνεται :o λαιμός μου και το αφτί μου άρχισαν να μα πονάνε φρικτά.

Φτάνοντας τελικά στο νησί, και ενώ πλέον ήταν βράδυ,ταλαιπωρημένη και άρρωστη,κατεβαίνω από το πλοίο,και βλέπω τη μαμά μου με τον αγαπημένο μου σκύλο να με περιμένουν.Λίγο αργότερα, και βρισκόμουν στο σπίτι μου!Έπιτέλους σπιτικό φαγητό,γεμάτο ψυγείο,στρωμμένα κρεβάτια,καθαρά δωμάτια,(σε μια κλασσική φοιτήτρια σαν εμένα ,που το σπίτι της μοιάζει με την Ιαπωνία μετά το σεισμό,μια τέτοια εικόνα φαινόταν αξιοθέατη!)και μια μάνα πρόθυμη περισσότερο από ποτέ να σου βάλει μέχρι και την μπουκιά στο στόμα(μην κουραστείς και πιάσεις το πηρούνι!!!)

Τι παράδεισος η επιστροφή του ξενιτεμένου φοιτητή!Μπροστά στις απολαύσεις και τις ανέσεις του σπιτιού σου και της οικογένειας σου,χαλάλι και οι 13 ώρες ταξίδι(Ο Οδυσσέας ο ταλαίπωρος 20 χρόνια έκανε!)

Foivo ακου , ψάχνω ακόμα τι μπορώ να πω για τη Σαντορίνη.Το μόνο που μπορώ να πω όμως με σιγουριά , οτι είναι  ωραίο να έχεις κάποιον να σε περιμένει στη δική σου ''Ιθάκη''

Φλωράντζελα η ξενιτεμένη..

System Plugin - Ultimate Social Elements (JSDK) is disabled! Please enable and/or install it!

Φοιτητικά - Ό,τι να ναι

Τώρα ακούτε ...

Loading...
Get the Flash Player to see this player.